Wpływ agresji oglądanej w środkach masowego przekazu na dzieci.

Równoznaczny wpływ na dziecko wywiera obserwacja zarówno brutalnego zachowania osoby dorosłej jak również agresja oglądana w środkach masowego przekazu. W badaniach prowadzonych przez lata stwierdzono że, im bardziej brutalne filmy człowiek ogląda będąc dzieckiem, tym częściej jako nastolatek lub dorosły posługuje się przemocą. W jednym z wielu badań proszono nastolatków, aby przypomnieli sobie, jakie filmy i w jakiej częstotliwości oglądali w dzieciństwie. Następnym etapem przeprowadzonego badania była ocena wymienionych filmów pod względem prezentowanej w nich przemocy przez kompetentnych sędziów. Natomiast nauczyciele i rówieśnicy wystawiali niezależne opinie objętym badaniami nastolatkom, głównie pod kątem przejawianych przez nich postaw agresywnych. W wyniku stwierdzono nie tylko istnienie wysokiej korelacji między liczbą oglądanych brutalnych filmów a skłonnością do zachowań agresywnych, ale stwierdzono również, że wraz z upływem lat badanego korelacja ta staje się silniejsza. Dane zebrane z przeprowadzonego badania nie dowodzą jednak z całą pewnością, że oglądanie filmów z aktami przemocy powoduje, że z dziecka wyrasta agresywny nastolatek.

W jednym z wcześniejszych eksperymentów prowadzący badanie Robert Liebert i Robert Baron (1972) pokazywali dzieciom „Niedotykalnych” (popularny w latach 60 i 70 serial kryminalny wyróżniający się szczególnym spiętrzeniem aktów przemocy).

• Grupa kontrolna oglądała przez taki sam czas pasjonującą, lecz pozbawioną elementów agresji relację z wydarzeń sportowych.
• Następnie każdemu dziecku pozwolono w oddzielnym pomieszczeniu bawić się z inną grupą rówieśników.
• Dzieci, które oglądały „Niedotykalnych”, wykazywały względem swoich kolegów więcej agresji niż dzieci, które widziały program sportowy.

Na przykładzie innego eksperymentu (Josephson 1987) stwierdzono, że oglądanie brutalnych scen wywiera największy wpływ na dzieci mające skłonności do okazywania agresji. W toku tego badania podzielono dzieci na dwie grupy.

• Jednej grupie wyświetlono film o akcji policjantów z aktami przemocy, natomiast drugiej grupie film o rajdzie rowerowym bez aktów przemocy.
• Później pozwolono im grać w hokej pokojowy.

Okazało się, że więcej agresywnych napaści podejmowały podczas gry dzieci, które poprzednio zostały przez swoich nauczycieli ocenione jako wskazujące znaczne nasilenie postaw agresywnych. Wspomniane dzieci znacznie częściej niż ich rówieśnicy, którzy oglądali film policyjny, lecz zostali scharakteryzowani przez nauczycieli jako nieagresywni, lub którzy zostali scharakteryzowani przez nauczycieli jako agresywni, lecz oglądali zawody sportowe, dopuszczały się aktów agresji, częściej uderzały przeciwników kijami, popychały i były krzykliwe. Nasuwa się przypuszczenie, iż oglądanie scen przemocy jest odbierane jako przyzwolenie na wyrażanie własnej agresji. Eksperyment przeprowadzony przez Josephsona wskazuje jednocześnie, że dzieci, które nie okazywały przedtem postaw agresywnych, nie uczą się przemocy po obejrzeniu jednego brutalnego filmu. Ostatnie stwierdzenie może sugerować, że nieagresywne dzieci oglądając przez dłuższy czas akty przemocy zmienią się i zaczną prezentować zachowania agresywne. Istnienie takiej zależności wykazały badania przeprowadzone przez Leyensa(1975) oraz Parke(1977). Oddzielnym grupom dzieci pokazywano brutalne filmy przez różne okresy. Większość dzieci, nawet nie przejawiających poprzednio tendencji agresywnych, pod wpływem długotrwałego kontaktu z aktami przemocy poprzez ekran telewizyjny, zaczęła wykazywać nasilone tendencje agresywne. Grupa tych dzieci została porównana z analogiczną grupą kontrolną, której w czasie zarezerwowanym na oglądanie filmów nie wyświetlano scen przemocy.

Źródło: Psychologia Społeczna – serce i umysł, E.Aronson, T. D. Wilson, str. 512-513